KAMERMUZIEK
2025-2026 Dissidente Stemmen
Dialogen in Klank: Van Innerlijk Conflict tot Intieme Fluistering
Werken van Shostakovich, Prokofiev, Kurtág en Ligeti
Dit kamermuziekprogramma verkent het menselijke gesprek in muziek: van de ijzige reflectie van Shostakovich tot de lyrische helderheid van Prokofiev, en van Kurtágs intense miniatuur tot Ligeti’s poëtische klankbeeld. Vier componisten – elk geworteld in de Europese twintigste eeuw – laten hun stemmen spreken via dialoog, herinnering en introspectie. In tijden van onderdrukking, oorlog of innerlijke strijd wordt muziek vaak het enige vrije woord. Dit programma laat vier componisten horen die, elk op hun eigen manier, spraken tegen de norm – soms fluisterend, soms schreeuwend, maar altijd met integriteit.
Shostakovich’ Tweede Pianotrio (1944) is een rauwe, emotioneel geladen aanklacht tegen oorlog en dood, geschreven kort na het verlies van een vriend. De Vioolsonate van Prokofiev, ondanks haar lichte toon, draagt de spanning van een componist die laveerde tussen artistieke vrijheid en politiek opportunisme.
Bij Kurtág is elke noot een daad van verzet tegen overdaad; zijn miniatuur Azhít (1998) is geladen met psychologische intensiteit. In Ligeti’s Dialogo (1948), een poëtisch werk voor solocello geschreven onder een communistisch regime, spreekt een jonge componist al voorzichtig zijn eigen, afwijkende stem.
Dissidente Stemmen is een ode aan het muzikale individu in een wereld vol druk tot conformiteit – stemmen die blijven klinken, juist omdat ze weerstand boden.
Sergei Prokofiev – Vioolsonate nr. 2 in D majeur, op. 94a (1943)
Oorspronkelijk geschreven als fluitsonate, bewerkte Prokofiev dit lyrische en zonnige werk op aandringen van violist David Oistrakh. De muziek ademt een opvallende lichtheid – zelfs elegantie – ondanks de grauwe context van oorlogsjaren. Heldere melodieën, dansante ritmes en charmante wendingen maken deze sonate tot een toonbeeld van Prokofievs dualiteit: het samengaan van eenvoud en raffinement. Een rustpunt in het programma, waarin transparantie en speelsheid de boventoon voeren.
György Kurtág – Az hit (1998)
In Az hit (vertrouwen) distilleert Kurtág emotie tot haar meest geconcentreerde vorm. Dit korte werk – niet meer dan enkele minuten – is exemplarisch voor zijn stijl: fragmentarisch, geladen, haast fluisterend. Elke noot is geladen met betekenis, elke stilte spreekt. Az hit is geen vertelling, maar een gedachteflits: een spanningsveld tussen urgentie en verstilling.
György Ligeti – Dialogo uit de Sonate voor cello solo (1948/53)
Ligeti’s Dialogo, het eerste deel van zijn cellosonate, is een teder tweegesprek tussen cellist en klank. Het stuk werd lange tijd niet uitgevoerd – het werd geschreven tijdens het streng gecontroleerde communistische regime in Hongarije – maar toont nu des te meer Ligeti’s subtiele meesterschap. Warm, introspectief en melodieus, laat het een heel andere kant van deze vaak avant-gardistische componist horen. Een intiem slot, waarin eenvoud en zuiverheid domineren.
Dmitri Shostakovich – Pianotrio nr. 2 in e klein, op. 67 (1944)
Shostakovich schreef zijn tweede pianotrio in een periode van diepe persoonlijke en maatschappelijke crisis: tijdens de Tweede Wereldoorlog en kort na de dood van zijn vriend Ivan Sollertinsky. Het werk opent met een spookachtig gefluister van flageolettonen in de cello – een echo van rouw – en ontvouwt zich tot een aangrijpende reis door sarcasme, tragedie, en bittere ironie. Het beroemde vierde deel, gebaseerd op Joodse dansritmes, draagt een wrange glimlach: een klaagzang vermomd als groteske satire.
Samen vormen deze vier werken een caleidoscoop van stemmen: somber, helder, gespannen, en intiem. Elk werk stelt vragen – muzikaal en menselijk – en nodigt de luisteraar uit om te luisteren naar wat er gezegd wordt, en vooral: naar wat er stil blijft.
BREAKING NEWS!
Onze celliste Willemijn Knödler heeft een CD uitgebracht: George and the Dragon. Wij zijn mega trots op haar! In ons programma speelt zij twee stukken uit haar C.D. Lees haar verhaal hier in een artikel in the Strad.
Werken van Shostakovich, Prokofiev, Kurtág en Ligeti
Dit kamermuziekprogramma verkent het menselijke gesprek in muziek: van de ijzige reflectie van Shostakovich tot de lyrische helderheid van Prokofiev, en van Kurtágs intense miniatuur tot Ligeti’s poëtische klankbeeld. Vier componisten – elk geworteld in de Europese twintigste eeuw – laten hun stemmen spreken via dialoog, herinnering en introspectie. In tijden van onderdrukking, oorlog of innerlijke strijd wordt muziek vaak het enige vrije woord. Dit programma laat vier componisten horen die, elk op hun eigen manier, spraken tegen de norm – soms fluisterend, soms schreeuwend, maar altijd met integriteit.
Shostakovich’ Tweede Pianotrio (1944) is een rauwe, emotioneel geladen aanklacht tegen oorlog en dood, geschreven kort na het verlies van een vriend. De Vioolsonate van Prokofiev, ondanks haar lichte toon, draagt de spanning van een componist die laveerde tussen artistieke vrijheid en politiek opportunisme.
Bij Kurtág is elke noot een daad van verzet tegen overdaad; zijn miniatuur Azhít (1998) is geladen met psychologische intensiteit. In Ligeti’s Dialogo (1948), een poëtisch werk voor solocello geschreven onder een communistisch regime, spreekt een jonge componist al voorzichtig zijn eigen, afwijkende stem.
Dissidente Stemmen is een ode aan het muzikale individu in een wereld vol druk tot conformiteit – stemmen die blijven klinken, juist omdat ze weerstand boden.
Sergei Prokofiev – Vioolsonate nr. 2 in D majeur, op. 94a (1943)
Oorspronkelijk geschreven als fluitsonate, bewerkte Prokofiev dit lyrische en zonnige werk op aandringen van violist David Oistrakh. De muziek ademt een opvallende lichtheid – zelfs elegantie – ondanks de grauwe context van oorlogsjaren. Heldere melodieën, dansante ritmes en charmante wendingen maken deze sonate tot een toonbeeld van Prokofievs dualiteit: het samengaan van eenvoud en raffinement. Een rustpunt in het programma, waarin transparantie en speelsheid de boventoon voeren.
György Kurtág – Az hit (1998)
In Az hit (vertrouwen) distilleert Kurtág emotie tot haar meest geconcentreerde vorm. Dit korte werk – niet meer dan enkele minuten – is exemplarisch voor zijn stijl: fragmentarisch, geladen, haast fluisterend. Elke noot is geladen met betekenis, elke stilte spreekt. Az hit is geen vertelling, maar een gedachteflits: een spanningsveld tussen urgentie en verstilling.
György Ligeti – Dialogo uit de Sonate voor cello solo (1948/53)
Ligeti’s Dialogo, het eerste deel van zijn cellosonate, is een teder tweegesprek tussen cellist en klank. Het stuk werd lange tijd niet uitgevoerd – het werd geschreven tijdens het streng gecontroleerde communistische regime in Hongarije – maar toont nu des te meer Ligeti’s subtiele meesterschap. Warm, introspectief en melodieus, laat het een heel andere kant van deze vaak avant-gardistische componist horen. Een intiem slot, waarin eenvoud en zuiverheid domineren.
Dmitri Shostakovich – Pianotrio nr. 2 in e klein, op. 67 (1944)
Shostakovich schreef zijn tweede pianotrio in een periode van diepe persoonlijke en maatschappelijke crisis: tijdens de Tweede Wereldoorlog en kort na de dood van zijn vriend Ivan Sollertinsky. Het werk opent met een spookachtig gefluister van flageolettonen in de cello – een echo van rouw – en ontvouwt zich tot een aangrijpende reis door sarcasme, tragedie, en bittere ironie. Het beroemde vierde deel, gebaseerd op Joodse dansritmes, draagt een wrange glimlach: een klaagzang vermomd als groteske satire.
Samen vormen deze vier werken een caleidoscoop van stemmen: somber, helder, gespannen, en intiem. Elk werk stelt vragen – muzikaal en menselijk – en nodigt de luisteraar uit om te luisteren naar wat er gezegd wordt, en vooral: naar wat er stil blijft.
BREAKING NEWS!
Onze celliste Willemijn Knödler heeft een CD uitgebracht: George and the Dragon. Wij zijn mega trots op haar! In ons programma speelt zij twee stukken uit haar C.D. Lees haar verhaal hier in een artikel in the Strad.
Hebe de Champeaux - viool
Takashi Mizumoto - piano
Willemijn Knödler - cello
Takashi Mizumoto - piano
Willemijn Knödler - cello
|
|
|
